Herinneringen

Herinneringen zijn gebeurtenissen die je zelf meemaakt
en waar je later aan terug kunt denken.
Voor mijn generatie zijn er geen herinneringen
aan de oorlogsjaren van 1940-1945
Mijn generatie moet het hebben van hetgeen ons wordt verteld
door de generatie voor ons, die het ook weer hebben gehoord.
Gehoord van degene die er wel zelf bij waren,
die deze gruwel wel aan den lijve hebben ondervonden,
het meenemen hun verdere leven lang,
maar er niet altijd openlijk over praten.
Die nu niet meer in ons midden zijn
om het nog eens te kunnen vragen,
of ze kunnen het ons nu niet meer vertellen.

Ik neem u mee terug in de tijd
naar de wanhopige meidagen van 1940.
Het Duitse leger is eind 1939 Polen binnengevallen
en heeft aangegeven dat ook de lage landen,
waaronder Nederland, hetzelfde lot zal gelden.
Alles is in paraatheid gebracht
om de mannen van Hitler tegen te houden.
Zo ook in Horn, een dorpje in Limburg.
Daar aan de Maas, bij de Maasbrug, vlakbij Roermond,
bevindt zich kazemat G 23, een onderaards bomvrij gewelf ter verdediging.
Bataljon 1.17 GB is daar gestationeerd om tegenstand te bieden
en het Duitse leger tegen te houden.
Dienstplichtig soldaat Arnoldus Gijsbertus Verschuren
uit ons eigen vertrouwde dorpje Waspik behoort tot dit bataljon.

Arnoud Verschuren,
zoon van Antonie Verschuren en Johanna Knapen
komt uit een gezin van 12 kinderen, waarvan er op dat moment
al enkele op jonge of jeugdige leeftijd zijn overleden.
Typisch is te zien in het trouwboekje van zijn ouders
dat deze Arnoud hun derde kind is met diezelfde naam.
Zij wonen in de Schotse Hooglandersstraat,
maar bezig zijnde met dit verhaal realiseer ik mij
dat die straat  die naam in die tijd  nog niet had.

Arnoud, een gewone jongen, van 21 jaar,
die in dienst moest,
die wegging met het ideaal
om de Duitse troepen tegen te houden
en zo probeerde het leven van vele mensen te redden.
In de nacht van 9 op 10 mei 1940
komen er bootjes met Duitse soldaten stilletjes over de Maas.
Ze sluipen tot achter de kazemat
en gooien dan handgranaten naar binnen.
Arnoud wordt daar meteen dodelijk getroffen.

In die nacht breekt de hel los in Nederland,
de Duitse troepen vallen van alle kanten met groot geweld ons land binnen
op dat moment kent nog niemand de verstrekkende gevolgen,
de impact dat dat met zich meebrengt.
5 jaar terreur die zijn weerga niet kent.

De familie Verschuren hoort via de paters Carmelieten
over het lot van hun zoon.
De familie rouwt, is zwaar aangeslagen door dit verlies
na al het verlies dat zij al te verduren hebben gehad.
Pa keert zich in zichzelf terug,
Ma stort zich op haar goeddoenerij bij de paters
en vindt troost bij het genezen van de kwaaltjes
waar onze eigen waspikse mensen haar voor weten te vinden.
Iedereen kent elkaar,
iedereen kent elkaars verhaal,
maar er wordt weinig over gesproken
het leven gaat immers door.

Op de begraafplaats van de Theresiakerk
wordt Arnoud herbegraven.
Daar in een monumentaal graf,
naast de mariagrot,
is zijn laatste rustplaats.
Namens het oranjecomité hebben we daar bloemen gelegd,
uit eerbetoon aan deze jongen,
die zijn leven gaf om de vijand tegen te houden
op zo’n jonge leeftijd,
een knul, waarvan wij er zoveel hebben in ons dorp,
hij had mijn zoon kunnen zijn, of uw kleinzoon

Graag had ik vandaag Arnoud een gezicht gegeven,
zijn foto, die in de bedstee van opa en oma heeft gehangen
hier gehad, onder ons, op dit plein in zijn eigen Waspik.
Want aan onze generatie is het de taak,
zoveel mogelijk verhalen door te geven
en te blijven beseffen
wat er in het verleden is gebeurd.

Wat ons rest is zijn naam,
die ons doet terugdenken aan deze man,
aan deze jongen van slechts 21 jaar,
die zijn leven heeft gegeven
voor de medemens in oorlogstijd.

Zijn naam komen wij nu tegen
in de straat die naar hem is genoemd
in ons eigen vertrouwde Waspik-Boven,
de Arnoldus Verschurenstraat.

Deze straat bruist,
er wordt gewoond en gewerkt,
er wordt gelachen, gezongen,
gehuild, getroost,
gespeeld en liefgehad.

Er wordt liefgehad
IN VRIJHEID !!!!!!!!!!!!!!!

4 mei 2012 Dodenherdenking Waspik
Yvonne van Beurden