In stille gedachten…

De vrijheid écht vieren kan alleen
als je ook weet wat niet vrij zijn inhoudt,
als je aan den lijve de beperkingen hebt ondervonden,
als je hebt gevoeld met je hoofd en met je hart
wat die strikt opgelegde regels voor je betekenen.
Als je door angst overmand
de deur niet uit kunt gaan,
als je moet letten op je stappen,
op je woorden, op je hele doen en laten.
Als er helemaal niets is om van te leven,
als leven eigenlijk geen leven meer is
alleen overleven.

Onze generatie kent niet dat échte gevoel,
wij hebben dat niet meegemaakt.
Wij hebben dat doorgekregen
van de generaties voor ons
en het is onze plicht,
dit weer door te geven
aan de generaties na ons,
zodat we een klein beetje
het gevoel van toen overbrengen
en zelf terdege beseffen,
dat wij wel in vrijheid leven,
kunnen doen, laten, zeggen
en vooral leven zonder beperkingen.

Ik citeer een stukje tekst:

We leefden zo bang onder vreemde bezetting,
door zorgen en droefheid en angsten gekweld,
tot eindelijk –na jaren- de vrijheid weer gloorden
en ons kwam verlossen van het brute geweld

Dit is een klein stukje tekst uit het gedachtenisprentje van
ELISABETH JOHANNA
VAN DER RIJKEN – VAN ALEM

Als je luistert met je hart,
voelt je verstand
hoe er in die jaren
in ons dorpje Waspik is geleefd
of juist niet geleefd,
voortdurende angst,
ontbreken van zelfs enige levensbehoefte.

30 oktober 1944
de vrijheid is op komst,
de bevrijders rukken op,
vanaf Sprang-Capelle trekken ze langs
de Diepstraat en Benedenkerk
richting Raamsdonk
de spanning is voelbaar
hoe gaat dit aflopen..
Anders dan dat men had gehoopt,
de bezetters geven zich niet zo gauw gewonnen
en er breken daar nog hevige gevechten uit.
Er heerst paniek in de buurt,
men weet even niet waarheen,
snel worden de schuilkelders weer opgezocht,
als men die tenminste veilig weet te bereiken,
niet iedereen op tijd.

In de Benedenkerkstraat
zoekt het gezin van der Rijken
hun toevlucht in de kelder van hun woning.
Vader Janus, moeder Elisabeth en hun 5 kinderen,
die op dat moment nog in leven zijn,
want moeder Elisabeth heeft dan
al 3 kinderen verloren.
Met haar jongste op schoot,
wacht ze de beschietingen in de omgeving af…..

Horen wij de granaten door de lucht suizen,
horen wij het geroep en gegil
van mensen om ons heen,
ervaren wij de paniek, de angst,
de onmacht van dat moment….

Misschien,
als we denken met ons hart
en voelen met ons verstand
en toch
kunnen wij nooit beleven
hoe ’t werkelijk voelt.

Elisabeth maakt het mee,
daar in haar eigen kelder
met haar kind op schoot.
Een 39 jarige moeder
die alles doet om haar gezin te beschermen,
liefdevol slaat zij haar armen
om haar doodsbange kind.

Tijdens die heftige beschietingen
treft een granaat hun woning
moeder Elisabeth wordt daar,
in haar veilige kelder,
haar kroost beschermend
geraakt door een granaatscherf
deze overleeft zij niet….

Een jonge, liefdevolle en beschermende moeder
wordt weggerukt uit haar gezin
in een tijd vol onzekerheid
in een tijd zonder vrijheid
in een tijd van helemaal niets.

Ze wordt begraven op de dag van Allerzielen,
zonder haar dierbare familie om zich heen,
dat is verboden, samenscholing,
begraven onder het kabaal van granaatvuur
in de lucht.

Kunnen wij ons een voorstelling maken
hoe dat is, hoe dat voelt
wij, die hier
nu in deze tijd
in vrijheid
onze geliefde overledene herdenken
en voelen hoe belangrijk het is
dat we dat met respect,
in alle rust,
met mooie gedachten,
met muziek en met stilte doen….

Respect heb ik nog steeds voor allen,
die hebben geleefd in die moeilijke jaren
maar zeker voor hen die zijn gestorven
Dat respect ervaren we
in de stilte van ons hart

“In stille gedachten…”

4 mei 2014 Dodenherdenking Waspik
Yvonne Severs